ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

0
279

Τι συνέβη πριν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια κατά την περίοδο του Εβραϊκού Πάσχα;

Απολύτως τίποτα!

Στη συνέχεια της μελέτης των Ευαγγελίων θα συναντήσουμε αρκετές δεκάδες θαυμάτων,μερικά εκ των οποίων ήταν ιδιαίτερα σημαντικά είτε έγιναν παρουσία χιλιάδων ανθρώπων.Το ερώτημα που προκύπτει είναι πως τόσα θαύματα,τα οποία,όπως λένε οι Ευαγγελιστές μεγάλωναν συνεχώς την φήμη του Ιησού, δεν τα βρίσκουμε καταγραμμένα σε άλλες σύγχρονες πηγές της εποχής εκείνης έστω και ως παράξενα συμβάντα.
Οι μέχρι τώρα μελέτες και έρευνες έδειξαν ότι κανένας από τους μεγάλους Εθνικούς ιστορικούς,όπως ο Δίων ο Χρυσόστομος,ο Πλούταρχος,ο Ιουβενάλης,ο Ινόμαος,ο Παυσανίας,ο Τάκιτος,ο Σουετώνιος,ο Πετρώνιος κ.α. αλλά και οι Εβραίοι αντίστοιχα,ο Φίλων ο Αλεξανδρινός και ο Ιούστος από την Τιβεριάδα,δεν αναφέρουν το παραμικρό για τον Ιησού.
Βέβαια για να είμαστε αντικειμενικοί,θα πρέπει να αναφερθούμε στην περίπτωση του Φλάβιου Ιωσήφ.Το εβραϊκό του όνομα είναι Jossef-Ben-Matitia-hou(δηλαδη Ιωσηφ,γιος του Ματθαίου).
Ήταν εξελληνισμένος ιουδαίος ιστορικός και έχει γράψει δυο μεγάλα έργα,τις Ιουδαϊκές Αρχαιότητες και τους Πολέμους στην Ιουδαία.Έζησε στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ και έλαβε ενεργό μέρος στην επανάσταση των Ζηλωτών ενάντια των Ρωμαίων.Στο πρώτο του έργο Ιουδαϊκές Αρχαιότητες βρέθηκε η παρακάτω παράγραφος,η οποία αφορά τον Ιησού: “Αυτά τα χρόνια έζησε ένας σοφός άνθρωπος,ο Ιησούς,αν μπορούμε να τον ονομάσουμε άνθρωπο,αφού έκανε θαύματα. Δίδασκε τους ανθρώπους και αυτοί ευχαριστιόντουσαν να ακούν την αλήθεια,γι’ αυτό απέκτησε πολλούς οπαδούς,Ιουδαίους και Έλληνες,Αυτός ήταν ο Χριστός. Αυτόν κατηγόρησαν οι άρχοντες στον Πιλάτο που τους άκουσε,και τον σταύρωσαν αλλά όσοι από την πρώτη μέρα πήγαν μαζί του,παρέμειναν πιστοί σ’ αυτόν για πάντα,επειδή την τρίτη μέρα (μετά τον θάνατο του) φάνηκε πάλι μπροστά τους,όπως το είχαν προβλέψει οι προφήτες,που είχαν προβλέψει και πολλά άλλα αξιοθαύμαστα γι’ αυτόν. Έτσι ονομάστηκαν χριστιανοί κι από τότε εξακολουθούν να υπάρχουν”.(Ιουδαϊκές Αρχαιότητες 28.3)
Αυτή η μοναδική παράγραφος εκθειάστηκε ιδιαίτερα από τους χριστιανούς θεολόγους και υποστηρικτές της ιστορικότητας του προσώπου του Ιησού,ως η μοναδική και αδιαμφισβήτητη εξωχριστιανική επιβεβαίωση της ύπαρξης του.
Πως όμως είναι δυνατόν ένας Εβραίος ζηλωτής επαναστάτης ιστορικός,οπαδός του Ιουδαϊσμού να μιλά με τόση θέρμη για τον τον Ιησού σαν Χριστιανός?
Νεότερες μελέτες έδειξαν ότι αυτή η παράγραφος ήταν ΛΑΘΡΟΧΕΙΡΙΑ γιατί δεν είχε άμεση νοηματική συνάφεια και συνέχεια με το υπόλοιπο κείμενο.Υπάρχουν άλλωστε δυο πολύ χτυπητά λάθη: Α)Μπορεί ένας Ιουδαίος να έγραφε για την ύπαρξη του Ιησού αλλά ποτέ δεν θα διαβεβαίωνε ότι είναι Μεσσίας(Χριστός).
Β)Οι λέξεις χριστιανισμός και χριστιανός ήταν άγνωστες μέχρι τα μέσα του 2ου μ.Χ αιώνα.Συνεπώς ήταν αδύνατον να τις γνωρίζει ο Φλάβιος Ιωσήφ.Αυτό μας το διαβεβαιώνει και ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους Α’ επιστολή
(κεφ.1.11-13)11 ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. 12 λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. 13 μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε;
Το παραπάνω απόσπασμα δείχνει ότι στα τέλη του 1ου μ.Χ αιώνα υπήρχαν ακόμη αντιπαλότητες μεταξύ των αποστόλων και δεν είχε ξεκαθαριστεί ακόμα η ανωτερότητα του Ιησού αρα δεν υπήρχε ακόμα η ονομασία χριστιανός και χριστιανισμός.
Με δεδομένα ότι τα πρωτότυπα κείμενα των βιβλίων του Φλάβιου Ιωσήφ έχουν χαθεί και υπάρχουν μόνο αντίγραφα που χρονολογούνται μεταξύ του 10ου και 11 μ.Χ αιώνα,καταλαβαίνουμε ότι ήταν εύκολη και προφανής η λαθροχειρία στο κείμενο.Αυτό μάλιστα αποδεικνύεται και από την αντιπαραβολή του ελληνικού χειρόγραφου,με αντίστοιχο παλαιότερο χειρόγραφο σε σλαβική μετάφραση,στο οποίο το συγκεκριμένο εδάφιο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ενώ στο υπόλοιπο κείμενο και τα δυο χειρόγραφα συμφωνούν.Ακόμα και ο Αμερικάνος θεολόγος Ε.Π.Σάντερς από τους φανατικούς θιασώτες της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού στο έργο του To ιστορικό πρόσωπο του Ιησού παραδέχεται ότι έγιναν λαθροχειρίες στη συγκεκριμένη παράγραφο του Φλάβιου Ιωσήφ,τις οποίες όμως θεωρεί εύλογες και δικαιολογημένες. Έτσι αυθαίρετα αυτό,χωρίς καμιά επιστημονική εξήγηση,την αποδέχεται ως αυθεντική. Ίσως γιατί όπως και ο ίδιος αναφέρει,αυτή η παράγραφος είναι η μοναδική μη χριστιανική πηγή για την ιστορικότητα του προσώπου του Ιησού.
Βέβαια ο συγκεκριμένος συγγραφέας στο έργο του Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού έφτασε στο σημείο να γ΄ραψει το παρακάτω αμίμητο:”… Παρ’ όλα αυτά οι πηγές μας για τον Ιησού είναι σαφώς καλύτερες από εκείνες για τον Αλέξανδρο”…Ναι,πολύ σωστά καταλάβατε,εννοεί τον βασιλιά της Μακεδονίας Αλέξανδρο!!!!!!!Και συνεχίζει ακάθεκτος:”Όλες οι αρχικές βιογραφίες του τελευταίου έχουν χαθεί και η ύπαρξη του είναι γνωστή γιατί έχουν χρησιμοποιηθεί από μεταγενέστερους συγγραφείς.Οι πρωτογενείς πηγές για τον Ιησού γράφτηκαν πλησιέστερα στην περίοδο που έζησε και ενώ ακόμα βρισκόταν εν ζωή άνθρωποι που τον είχαν γνωρίσει.Αυτός είναι ο λόγος που ισχυριζόμαστε ότι ξέρουμε κατά κάποιο τρόπο περισσότερα για τον Ιησού απ’ ότι για τον Αλέξανδρο”.(Εκδόσεις Φιλίστωρ 2000,σελ.23)Δηλαδή ένα διάτρητο απ’ όλες τις απόψεις πόνημα όπως είναι η Καινή Διαθήκη και μια καταφανέστατα λαθροχειρία φανατικών καλόγερων στο έργο του Ιώσηπου, είναι πιο σημαντικές και αξιόπιστες πηγές, από αυτές που καταγράφουν τη ζωή και το έργο του μεγάλου μακεδόνα στρατηλάτη.Τι μπορεί να σκεφτεί ένας άνθρωπος για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει.
Βέβαια λαθροχειρίες από καλόγηρους συγγραφείς δεν έχουν γίνει μόνο στις πηγές των Ευαγγελίων αλλά και σε πολλούς συγγραφείς,ιστορικούς,φιλόσοφους κλπ.των πρώτων μ.Χ αιώνων. Ενδεικτικά ο λατίνος ιστορικός Τάκιτος ο οποίος έγραψε τις Ιστορίες και τα Χρονικά. Τα παλαιότερα χειρόγραφα αντίγραφα των βιβλίων αυτών είναι του 9ου και 11 μ.Χ αιώνα. Από αυτά λείπει όλη η περίοδος ανάμεσα στο 28 και 34 μ.Χ και συγκεκριμένα το κεφάλαιο που αφορούν τα γεγονότα της Παλαιστίνης εκείνης της περιόδου και αργότερα,δηλαδή,τα καθοριστικά χρόνια για τον Ιησού και το χριστιανισμό γενικότερα.