Ανοιξη, στο σπίτι μου σας προσκαλώ…

0
303

Είναι στ’ αλήθεια δύσκολη η κατανόηση της “Εσωτερικής Σύστασης του Ανθρώπου” και πολλοί μαθητές αποθαρρύνονται και τα παρατούνε, όταν έρχονται σε επαφή με την Εσωτερική Σύσταση του Όντος” που την ίδια έχει μ’ αυτή του ανθρώπου. Χμμ… για να κυριολεκτούμε είναι ο άνθρωπος που την ίδια “σύσταση” έχει και σώματα εκδήλωσης, με ένα Ηλιακό Σύστημα, ένα Πλανητικό Σύστημα ή καλύτερα και ακριβολογώντας μ’ εκείνα τ’ απροσπέλαστα στη συνείδηση μας, ακόμη, Όντα – Υπαρξεις που με όρους Εσωτερικής Ορολογίας, ονομάζουμε Λόγους. Ϊδια λοιπόν η σύσταση μας, (σπουδαία η θέση καθεμιάς και καθενός μας στην ύπαρξη) μ’ εκείνη ενός Ηλιακού Λόγου κι ενός Πλανητικού Λόγου. Αργία έρχεται (25 Μαρτίου) πάρτε χαρτί και μολύβι, χαράξτε 7πεδία, συγγνώμη επίπεδα…μα τι λέω 7ηλεκτρικές συχνότητες, μελετήστε το σπίτι μου, κλείστε τα μάτια σας, δείτε κάθε όροφο διαβάστε το διάγραμμα κάντε το κτήμα σας και ελάτε επίσκεψη. Που ξέρετε μπορεί και να συναντηθούμε. Καλώς ήλθατε

Πως να σας μιλήσω λοιπόν για το σπίτι μου;

Μια 7όροφη οικοδομή είναι, στην ακρίβεια 7 οροφοδιαμερίσματα που το καθένα χωρίζεται σε 7 ζώνες (χώροι-δωμάτια) όπως λένε διακοσμητές και μηχανικοί. Κάθετα, ένα φρεάτιο το διατρέχει, όπου κινείται το ασανσέρ. Η πρόσβαση στο κάθε οροφοδιαμέρισμα, γίνεται αποκλειστικά από το ασανσέρ,  που σταματά σε εσωτερική πόρτα στον κάθε όροφο και κατ’ αυτό τον τρόπο, ο ένοικος του σπιτιού, έχει πρόσβαση στην ιδιοκτησία της οποίας είναι συγχρόνως, κάτοχος, κύριος και νομέας. Ασκεί δηλαδή πλήρη κυριαρχία και έλεγχο. Ανοίγει την πόρτα κάνοντας χρήση του κλειδιού του!

Αυτή λοιπόν η επταόροφη οικοδομή, δική μας όλη είναι. Πρόσφατα παραδόθηκε και μέχρι τα τώρα, έχουμε κατορθώσει να κατοικήσουμε τον 1ο όροφο και τον 2ο. Έχουμε επιπλώσει τους 2 ορόφους, τους έχουμε εξοπλίσει με συσκευές και ιδιαίτερα τον πρώτο. Στο δεύτερο, ακόμα εργαζόμαστε και όσο για τον τρίτο…θάλεγε κανείς, ότι συχνά τον επισκεπτόμαστε, όχι όλοι…καθόμαστε λίγο και ακόμη γνωρίζουμε τους χώρους-ζώνες του. έχει κι´ ένα πατάρι. Βλέπετε, δεν έχουμε ακόμη την απαραίτητη ενέργεια, που χρειάζεται, για να τον καταστήσουμε, με την σειρά του μια αξιοπρεπή κατοικία. Έ…όσο και για τους άλλους ορόφους…ποιος ξέρει πότε θα μπορέσουμε, ν’ ασχοληθούμε. Δόξα τω Θεώ, αφού τελείωσαν… μια χαρά. Εξάλλου, τι να κάνουμε δηλαδή…να κατοικούμε σε 7 ορόφους; Προς τι τέτοια αρρωστημένη επιθυμία. Μια χαρά είναι όλα κι’ άμα θέλουμε και λίγο θέα, παίρνουμε το ασανσέρ και πάμε 4ο,5ο.

Α όχι, δεν θα τρελαθούμε κιόλας…σιγά-σιγά! Δεν θ’ αρρωστήσουμε πληρώνοντας της μύησης το τίμημα…

Να σας περιγράψω λοιπόν το σπίτι. Ψηλό το κτήριο αυτό και 7 τα μέτρα κάθε ορόφου. Τρία μέτρα, πήρε η πυλωτή, τρώγοντας τα από τον 1ο, μα ωστόσο 4 μέτρα έμειναν…τα πιο σημαντικά, τα αληθινά με ιώδες χρώμα βάφτηκαν.

Ένστικτα και αισθήσεις το βιός του πρώτου ορόφου του Φυσικού. Κι αισθήματα το προϊόν της λειτουργίας των αισθήσεων. Η βάση της αντικειμενικότητας, της συμφωνίας και επικοινωνίας με όλους τους άλλους τους ανθρώπους. Τα στερεά το 1ο μέτρο, τα υγρά το 2ο και αέρια το 3ο μέτρο. Τα 4 υπόλοιπα αιθέρια με εκείνο το 4ο μείγμα αεριώδους και αιθέρα να είναι.

Τι ήταν, όμως αυτό που πάθαμε μια μέρα… Ά δεν έπρεπε να τον καλέσουμε, τον άνθρωπο εκείνο τον διακοσμητή…στον 2ο τον πήγαμε να τον φιλέψουμε γλυκό του κουταλιού, να γλυκαθεί και πίκρα τόκανε. Τον ρώτησα θυμάμαι…τι λές…η απόχρωση του κίτρινου στους τοίχους…την πετύχαμε, είναι όπως στον κατάλογο των χρωμάτων…για δές! Και κείνος απάντησε μονολογόντας…κίτρινο…τι χάλια χρώμα…δεν βρήκατε κάτι καλύτερο να βάψετε…κόκκινο του πηγαίνει…κόκκινο της επιθυμίας το χρώμα! Και τ’ αποκρίθηκα…κίτρινο είναι η απόχρωση που σου δείχνω…δές…και άν θες να ξέρεις το κόκκινο εμένα δεν μ’ αρέσει. Λόγο στο λόγο αρπαχθήκαμε και διαφωνούσαμε. Το πήρα σημαδιακά και από τότε, τον 2ο τον λέω, σπίτι της Παντοειδούς επιθυμίας. Της επιθυμίας εκείνης που το αντικειμενικό των αισθημάτων αψηφά και μ’ αρέσκεια ή απαρέσκεια εργάζεται, φτιάχνοντας τα δικά της…Βάζοντας ένα + στα αισθήματα και συναισθήματα κάνοντας τα με την δύναμη της. Και κάτι συνέβαινε πλέον, σ’ αυτό τον όροφο τον Αστρικόόλα διπλά…ευτυχία-δυστυχία, ευγένεια-αγένεια, ανησυχία-γαλήνη…όλο ζευγάρια μπαίνουν. Σαν γήπεδο κατάντησε ό όροφος με 2 εστίες και ομάδες…το κάθε ζεύγος να παλεύει. Κι εγώ, ησυχία να μη βρίσκω…ποιόν να φτιάξω…ποιόν να χαλάσω; ¨οχι πέστε μου μπορείτε να απαντήσετε υποκειμενικά; Σαν σε ομίχλη βρίσκομαι και όλα θαμπά τριγύρω…

Στον 3ο ανεβαίνω, τον Νοητικό. Άφησα 4 μέτρα για να εργάζομαι…γραφείο τα έκανα, Πράσινο το χρώμα…νά βρίσκομαι και της ζωής τα θέματα, την κάθε μέρα, να ζυγίζω. Με σκέψη αναλυτική και νου συγκριτικό προσθέτω, αφαιρώ, διαιρώ και πολλαπλασιάζω, συγκρίνω, ιεραρχώ και κατηγοριοποιώ πληροφορίες και ειδήσεις που μαθαίνω. Και εργάζομαι, έπειτα την σκάλα ανεβαίνω την μικρή και εκεί στη στροφή της, το 4ο μέτρο δρασκελώ της Διάκρισης και βρίσκομαι στο σπίτι μου. Απολαμβάνω το φλογερό πορτοκαλί στους τοίχους. Εδώ κανείς δεν μπορεί να μ’ ενοχλήσει, αποσύρομαι και αφήνομαι να ταξιδεύω με σκέψη αφηρημένη σε έννοιες και ιδέες και ποιότητες. Φιλοσοφώ για όλα, για μένα τους άλλους, την ζωή, την έκφραση-εκδήλωση, που η ζωή σαν ρούχο ντύνεται, καλύπτοντας μυριάδες μορφές και αναζητώ την κρυμμένη Σημασία. Ένα πατάρι, ένα υπερώο είναι τα 3 αυτά τα μέτρα και σπίτι μου αληθινό, πιότερα το νοιώθω. Σπίτι το λέω του ΕΓΩ μα κι η ψυχή μου εδώ μένει και συναντιόμαστε σε Δείπνο Μυστικό στο Υπερώο με Θέληση!

Στον 4ο τώρα, τον Ενορατικό. Παίρνω καμιά φορά το ασανσέρ και πηγαίνω…άδειος είναι και η μόνη μορφή μέσα του είμαι ΕΓΩ. Τον ήθελα φωτεινό και από μεγάλους υαλοπίνακες οι τοίχοι είναι´ φως ψυχρό κυριαρχεί. Αγαπώ…πως αλλιώς να το πω. Μια Αγάπη δίχως Όρους με πλημμυρίζει, όταν εδώ βρίσκομαι και συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Κάποια ερωτήματα, που μπορεί το νου ν´ απασχολούσαν, ξαφνικά απαντώνται σαν από Άμεση Γνώση. Κι ήΚαρδιά σα να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει συντονισμένη με μια Κοσμική καρδιά. Καμιά φορά ο χώρος χρυσαφίζει και έχω την αίσθηση ότι χρυσά ρεύματα φωτός μ’ αγγίζουν και με θεραπεύουν, με φροντίζουν, μοιάζουν σαν  Άγγελοι Χρυσορόδινοι που μου προσδίδουν Ψυχρή διαυγή Λογική.

Στον 5ο, τον Ατμικό προσεκτικά πηγαίνω. Περίεργη εμπειρία είχα…άνοιξα την πόρτα να μπω, θυμάμαι και βρέθηκα σε μια Πύρινη Θάλασσα, σαν την Ακάσσα των εσωτεριστών, τον χώρο που με την Πνευματική Θέληση συναντιέσαι.

Ά ξέχασα να σας πω…του 6ου και του 7ου δεν έχω το κλειδί…δεν το παρέδωσε ο εργολάβος κι’ ιδέα δεν έχω πως είναι και τι γίνεται εκεί!

Μα τελικά, έτσι η εμπειρία βιώνεται και γνώση αληθινή γίνεται με λογισμό. Κι έπειτα σε ποιότητα μετατρέπεται, άμορφη, ελαφριά για να την παίρνεις μαζί σου οδηγό, κάθε φορά που τους ορόφους κατεβαίνεις ή ανεβαίνεις, νέα εμπειρία να προσκτήσεις κάτω απ’ τονΝόμο της Επαναγέννησης.  Σιγά-σιγά, μύηση την Μύηση, σε κάθε ένα και όλους τους ορόφους συνάμα, την ίδια τη στιγμή να βρίσκεσαι συνειδητά. Αρκεί συχνά, ν’ αποσύρεσαι στοΥπερώο του 3ου και εκεί να  διαλογίζεσαι, σαν μέσο (δια) επιλέγοντας για λογισμό, μορφές και ύλη των ορόφων, εκούσια!

Ο Άνθρωπος όν  7διαστασιακό  που το νήμα της συνείδησης (2 όψη) σαν φρεάτιο τον διαπερνά, σε όλα τα σώματα και η συν+είδηση, τ’ ασανσέρ που επιτρέπει κίνηση και εμπειρία στους ορόφους -φορείς, αρκεί να έχει κανείς, το κλειδί στον όροφο να εισέλθει…γνώστης και χειριστής και κάτοχος κάποιου βαθμού να είναι, της 7πλης διαφοροποιημένης ύλης κάθε πεδίου-ορόφου, επίγνωση νάχει 7 χώρων προοδευτικά, της ύλης των υποπεδίων.

Και τα 7 τα Κέντρα αφυπνισμένα, δραστήρια, φωτεινά και ακτινοβόλα, γιατί οι φορείς της τριπλής μορφής από κάθαρση πέρασαν και περνούν καθημερινά. Όσο μπορούμε και οι παλάμες μας στο πυρ αντέχουν…

θέλω να ευχαριστήσω, τις συμμαθήτριες μας (Λίλα Σ. και Μαρία Σ.) που δίχως την ουσιαστική τους γραφιστική βοήθεια, δεν θα μπορούσα να συμμεριστώ μαζί σας αυτά τα διαγράμματα μελέτης. Να θυμόμαστε…μια απεικόνιση που ικανοποιεί την συγκεκριμένη μας σκέψη είναι και όχι η αλήθεια, ενός κόσμου Ενεργειών και Δυνάμεων, διαρκώς μεταβαλλόμενου…μια πλάνη.  Ωστόσο παραμένει μια αναγκαία πλάνη και μια ικανοποιητική “φωτογράφιση – πάγωμα” που θα μας επιτρέψει να γνωρίσουμε σε βάθος την Εσωτερική μας Σύσταση.

ΠΗΓΗ