Η ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

0
313

Η ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Η Αμφικτυονική σύνοδος συνεκροτήθη διά πρώτην φοράν στα αρχαιότατα χρόνια από τον Αμφικτύονα, τον υιόν του Δευκαλίωνος και της Πύρρας, όταν εκείνος εβασίλευεν στους Επικνημιδίους Λοκρούς, γύρω από τις Θερμοπύλες.

Ο λόγος της συγκροτήσεώς της ήταν η σύνδεσις όλων των διοικήσεων των Ελληνικών γενών σε μίαν ισχυράν συμμαχίαν, διά την αποφυγήν των εμφυλίων συρράξεων και την ενδυνάμωσιν της ασφαλείας της Ελλάδος.

Αργότερον οι Δελφοί, ευρισκόμενοι σε πόλεμον, εκάλεσαν σε βοήθειαν τον βασιλέα του Άργους Ακρίσιον, από τον οποίον εζήτησαν να γίνει κριτής της διαφοράς των. Εκείνος συνεκρότησεν στους Δελφούς ένα δεύτερον συνέδριον διά να μεριμνά διά την ασφάλειαν του Ιερού του Απόλλωνος.
Αυτοί οι δύο σύνοδοι σταδιακά συνηνώθησαν και ο σκοπός της Αμφικτυονίας επεκτάθη και στην διαφύλαξιν του Δελφικού Ιερού.

Στην αρχήν η Αμφικτυονική σύνοδος διεξήγετο στην πόλιν της Ανθήλης, πλησίον των Θερμοπυλών, όπου υπήρχεν και Ιερόν της Αμφικτυονίδος Δήμητρος και του Αμφικτύονος.

Η σύνοδος ονομάζετο και Πυλαία, διότι οι Θερμοπύλες ελέγοντο από τους εντοπίους Πύλαι, και οι Αμφικτύονες Πυλαγόραι. Συνεδρίαζαν δύο φορές κατ’ έτος, την άνοιξιν και το φθινόπωρον, στην εαρινήν και μετοπωρινήν σύνοδον, οι οποίες διεξήγοντο εναλλάξ στην Ανθήλην των Θερμοπυλών και στους Δελφούς, μέχρις ότου μετά τους Περσικούς πολέμους, μόνιμη έδρα της Αμφικτυονίας έγιναν οι Δελφοί.

Την Αμφικτυονίαν συνεκρότουν οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί, οι Ίωνες, οι Δωριείς, οι Περραιβοί, οι Μάγνητες, οι Αχαιοί, οι Αινιάνες, οι Λοκροί, οι Οιταίοι, οι Φθιώτες, οι Μαλιείς, οι Φωκείς και οι Δόλοπες, οι οποίοι έστελναν στην σύνοδον από δύο Πυλαγόρας με τον ίδιον επίσης αριθμόν ψήφων.
Οι Αμφικτύονες πριν την συνεδρίασιν έδιδαν κοινόν όρκον ότι θα ήσαν πιστοί στην κοινήν Ελληνικήν υπόθεσιν και στην διαφύλαξιν του Ιερού των Δελφών και ότι θα ετιμώρουν με κάθε μέσον όποιους εναντιώνοντο σ’ αυτά.

Μία τέτοια κρίσις των Αμφικτυόνων ήταν και η καταδίκη εις θάνατον και η επικήρυξις του Εφιάλτου, ο οποίος με την προδοτικήν υπόδειξίν του στους Πέρσες της Ανοπαίας ατραπού, διά να περικυκλώσουν τους Έλληνες στις Θερμοπύλες, έβλαψεν γενικώς την Ελλάδα.

Κάθε ψήφισμα της Αμφικτυονικής συνόδου κατεγράφετο από τον πρώτον Ιερέα των Δελφών και εχαράσσετο σε στήλες, διά να μένει απαράλλαχτον στον χρόνον.

Οι αποφάσεις αυτές δεν μετεβάλλοντο και η εκτέλεσίς των ήταν ιερόν καθήκον όλων των Ελλήνων.
Δυστυχώς όμως στα χρόνια τα οποία επηκολούθησαν, οι πλέον ισχυρές Ελληνικές πόλεις, ηρνούντο να υπακούσουν στα κελεύσματα της Αμφικτυονικής συνόδου, στηριζόμενοι στην στρατιωτικήν των ισχύν.

Επί παραδείγματι, όταν οι Λακεδαιμόνιοι, κατεδικάσθησαν από την Αμφικτυονίαν να πληρώσουν πεντακόσια τάλαντα, διά την ζημίαν την οποίαν προξένησαν με την παράνομον κατάλειψιν της Καδμείας, ηρνήθησαν να αποδώσουν τα επιδικασθέντα και εις την δευτέραν καταδίκην των διά την απείθειαν, η οποία όριζε να πληρώσουν εις διπλούν το πρόστιμον, ηρνήθησαν εκ νέου, αμφισβητώντας την δικαίαν κρίσιν της συνόδου.

Τοιουτοτρόπως διελύθη ο πολύτιμος αυτός θεσμός της αποδόσεως δικαιοσύνης στις υποθέσεις, οι οποίες ήσαν βλαπτικές διά το κοινόν της Ελλάδος συμφέρον και αντικατεστάθη με το δίκαιον του στρατιωτικώς ισχυρού, το οποίον και οδήγησεν στον μαρασμόν της Ελληνικής δυνάμεως με τους αλλεπάλληλους εμφυλίους σπαραγμούς και τελικώς στην κατάληψιν της Ελλάδος από τους Ρωμαίους.

29/10/2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)